📍فرهنگ هواداری هنوز در میان تماشاگران فوتبال نهادینه نشده است و رفتارهای آنان در ورزشگاه‌ها عمدتاً تحت تأثیر احساسات و هیجانات لحظه‌ای شکل می‌گیرد.
📍باشگاه‌های فوتبال ایران عمدتاً دولتی هستند و بنابراین هواداران در تصمیم‌گیری‌ها نقشی ندارند.
📍مدیران اغلب از حوزه‌های غیرورزشی انتخاب می‌شوند و نگاه هوادارمحور و تخصص‌محور ندارند.
📍مدل اقتصادی باشگاه‌ها وابسته به دولت و اسپانسرهاست، نه به مشارکت مالی هواداران و درآمدهای پایدار مبتنی بر جامعه هواداری.
📍باشگاه‌ها از رسانه‌های اجتماعی و ابزارهای دیجیتال برای شنیدن صدای هواداران استفاده نمی‌کنند یا استفاده محدودی دارند.
📍شفافیت مالی و مدیریتی پایین است و هواداران از روندهای داخلی و تصمیم‌گیری‌های کلان بی‌خبرند.
📍در مجموع، نبود سازوکار مشارکتی و ضعف در فرهنگ‌سازی باعث شده هواداران نقش مؤثری در توسعه و پایداری باشگاه‌ها نداشته باشند.
✒️ علی‌ابوزوده
